Ontroering

Langharig, zwart en heel knap. Je zag zijn ogen nauwelijks maar wel zijn felrode tongetje als hij hijgde. Tsambo heette hij. We hebben hem meegenomen en vrij snel heette hij Sambal.

Vlak voor zijn tiende verjaardag was Fabian thuis gekomen met de mededeling dat hij van een vriend een hondje kon krijgen. De moeder van het hondje was een Tibetaanse Tempelwachter. Dat klonk naar flink. Wij vertelden hem dat we wel een hond wilden maar hij moest wel klein zijn. ‘Nou, hij is heel klein, hoor.’ ‘Ja… maar blijft hij ook klein?’ Fabian wees met zijn hand ongeveer tien centimetervan de grond. ‘Zo groot is de moeder.’ Dat was wel erg klein.

We moesten dus wel een hond hebben. Omdat de schrik er nog goed in zat, dachten we aan een klein hondje. In de hoop dat we die wel de baas konden. We besloten navraag te doen naar nesten met kleine hondjes.

Het varken was slachtklaar en woog ongeveer tweehonderd kilo. En voordat je met een naald door al dat vet heen bent. ‘Je kunt pas slachten als je zeker bent dat de wond genezen is.’ De buurman betuigde zijn spijt en ging weer weg. Ik maakte van de varkensstal een ziekenboeg en verzorgde het varken zijn wond.

De buurman raadde aan de wond schoon te maken met waterstofperoxide en dan er een soort pleisterspray op te spuiten die ik voor de geiten en schapen had. Hij wees op de grond en de stront die daar ruim lag: ‘Je moet dat nou elke dag weghalen en schoon stro neer leggen. Als hij een infectie krijgt dan ben je de zak. Je kunt een varken wel injecties geven, maar dat is een gedoe.’ Dat dacht ik ook.

Ik ben naar de buurman gegaan om hem te vragen wat ik moest doen. In eerste instantie reageerde hij wat schrikachtig, maar toen hij merkte dat ik niet voor een claim maar voor raad kwam, ging hij mee om te kijken wat we er aan konden doen. Het varken stond bibberend en bloedend in de stal. Hij was er met geen stok meer uit te krijgen. Het was een flinke scheur. Twee keer tien centimeter.

De volgende die het doorhad was de hond van de buren. Ik liet af en toe de varkens los over het land lopen onder het huis. Ze scharrelden daar wat en renden vrolijk tussen de bomen. Tijdens het middageten hoorden we een luid gekrijs. Snel rende ik naar beneden en trof daar het varken met een flinke winkelhaak in zijn billen. Je kon door het spek het vlees zien zitten. De hond schoot weg en het varken zocht zijn toevlucht tot ons. Jezus Christus! Wat moest ik daar nou weer mee?

De eerste die doorhad dat we geen hond meer hadden was de vos. Toen ik ’s avonds het kippenhok wilde dichtdoen, merkte ik dat ik geen kip meer zag. De volgende dagen kwam ik ze allemaal tegen als hoopjes veren in de boomgaard. De vos was ons dankbaar. Zo dankbaar dat hij op een avond voor ons terras kwam zitten. Of we nog meer kip hadden. Verrast joeg ik het beest weg, maar hij wist van geen ophouden. Slechts goed gemikte stenen hielden hem op een afstand.

De volgende dag ben ik naar de dierenarts gegaan en heb hem het probleem voorgelegd. Hij wist er wat op. Hij had nog wel een injectie liggen. ‘Waar heb je die hond?’
‘In de auto.’
‘Zullen we het meteen doen?’
‘OK.’
We gingen naar de auto en terwijl ik Kees’ kop vasthield zette hij de spuit.
‘Houd ’m maar even vast. Het is zo gebeurd.’
Ik hield Kees vast en aaide hem een beetje met een brok in mijn keel. Kees zakte in elkaar en liet een flinke scheet, zijn darminhoud vloeide vrijelijk over de bekleding van de auto.
‘Hadden we toch beter buiten de auto kunnen doen’, meende de veearts.