Ontroering

De volgende dag werd ik wakker met een lichte hoofdpijn en een paar hammen van 25 kilo ’t stuk.

Toen het slachtwerk was gedaan, dronken en aten we samen tot laat in de avond. En wat doet een man in zulk een tijd? Ik zocht troost in de drank in die mate dat ik achteraf moest horen dat ik in drie talen Michael Strogoff van Jules Verne heb naverteld met een opvallende nadruk op de scène waar de held zijn ogen met gloeiende ijzers worden gebrand om hem blind te maken. Maar omdat hij zijn moeder ziet en hij op zijn netvlies haar beeld als laatste wil bewaren, redden hem zijn tranen.

‘Deze ging wel gemakkelijk, zeg,’ zei de koeherder van de overkant, ‘en wat een mooi flink beestje.’
Ik knikte als de trotse boer die ik moest zijn.

‘Verraad! Verraad!’, krijste Bep tegen de hemel en de zon. Ik hield haar vast aan een achterpoot en mijn tranen biggelden over haar dijen.
‘Verraad!’

De mannen grepen haar en met een flinke zwaai lag ze op de tafel en stak het mes al in haar strot.

‘Ga je mee?’
Dat wilde ze wel. Ze had er echt zin in. Nog even vrolijk stapte ze flink door achter mij aan. Ik leidde haar op het terras langs de slachttafel en toen…

En toen was Bep aan de beurt. Het was inmiddels al zo’n uur of elf en ik ging naar beneden om haar te halen. Ik keek in de stal en zag dat de deur van haar hok uit zijn hengsels hing, van Bep geen spoor. Ze was hem gesmeerd. Ik wist niet of ik blij moest zijn of juist niet. De mannen stonden boven te wachten. De slager had zijn mes al in zijn hand. Zonder varken bovenkomen en de zaak afblazen was geen optie. Ik wist wat ik moest doen. Ik floot in de richting van de boomgaard en jawel… daar kwam Bep vrolijk aangerend. Zoals altijd duwde ze met haar neus tegen mijn kruis en zoals altijd krabde ik haar even op haar kop.

Ik ging naar de stal en haalde een zoon van Bep. Die van de zakbreuk was het eerst aan de beurt. Het was nogal een gedoe hem op de slachttafel te krijgen. Hij wilde niet en nu hielp dat van dat kleine hartje en het grote gewicht hem niet, gezien het expliciete doel van onze bijeenkomst. Hij gilde weer en reutelde weer en kreunde nog wat na met veel gespartel, maar de mannen waren sterk en hielden hem er goed onder zolang dat nodig was. Het varkentje werd met messen en vuur van zijn opperhuid ontdaan, gewassen, opengesneden en opgehangen. De andere zoon was de volgende patiënt.

‘Bernardo, waar zijn de varkens?’

‘Zullen we maar eens’, opperde de schaapherder van naast ons, ‘Het is weer nacht voor je er erg in hebt.’
‘Bernardo, waar zijn de varkens?’