Ontroering

Misschien was schrijven toch gemakkelijker geweest. Alleen… waarover?

Financieel bleek het toch ingewikkelder te zijn dan we aanvankelijk hadden gedacht. Maar wij hadden de smaak te pakken. En voor relatief weinig geld kochten we zelf een boerderij in dezelfde streek. Een land met meer stenen, verder van het dorp, geen stroom, maar wel water van een bron. Een olijfboomgaard met een huis en stallen. We gingen in de olijven. En we gingen dieren houden om van hun producten te leven. Kippen, varkens, geiten. En kinderen maken die we dat dan allemaal te eten zouden geven…

Tijdens dat verblijf bleek dat onze vrienden in Spanje mensen zochten om samen met hen het boerenbedrijf verder vorm te geven. Het leek ons een aantrekkelijke gedachte. Ik wist toch niet zo goed wat ik verder met mijn studie aanmoest. En wat mijn schrijversactiviteiten betrof vond ik mijzelf een literaire nul. Een idee was geboren. Waarom geen boer?

Onze gastheer was een heel andere mening toegedaan en duwde de buurman, inclusief worsten en sterke drank langzaam maar zeker in de richting van de deur naar buiten. Hij had een paar dagen eerder twee varkens geslacht en sindsdien zwierf hij in hoge graad van dronkenschap rond op zoek naar gezelligheid. Jaren later bekende Isabel dat mijn blik haar nog steeds haarscherp voor ogen stond. ‘Dat wil ik ook’, zei die blik.

Na een uurtje werd er weer gebonsd. Dezelfde buurman. Nu met het uiterlijk van een guerrillero. Alleen waar een soldaat kogelriemen draagt had hij worsten om zich heen gedraaid, kleine zwarte in een streng, dikke roodkleurige en lange dunne rode met groene stipjes. Waar een soldaat zijn wapen heeft had hij flessen zeer zware drank. Hij stond te wankelen op zijn benen, zwaaiend met een fles en met zijn ander hand zwiepte hij een rode worst van wel een halvemeter in het vuur. Ik dook de haard in want ik vond het jammer van de worst.

Een avond was Dokter Zhivago op tv en we zouden met zijn vieren, drank, chips, nootjes, een groot haardvuur en Omar Sharif de avond door gaan brengen. Midden onder de film werd er op de deur geslagen. Een dronken buurman. Onverstaanbaar. Maar hij zou zo terugkomen. Dat was duidelijk.

We logeerden bij vrienden op hun boerderij in Spanje. We hielpen hun met het werk op het land. Op dat moment waren ze bezig methet binnenhalen van de olijvenoogst. Dat was een flinke klus. Van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat klommen we in bomen en sloegen de olijven eruit in grote netten die we onder die bomen gelegd hadden. De oogst werd dan wekelijks opgehaald en door een vrachtwagen naar de molen gebracht. Moe van het werk zaten we ’s avonds op de bank voor een vuur en genoten van de vlammetjes en elkaars gezelschap.

Het was in die dagen dat ik mijn studie had afgemaakt en de vrouw van mijn leven had ontmoet. ’s Nachts lag ik wakker. De gedachte dat ik voor de rest van mijn leven als dagelijkse bezigheid lokalen vol zestienjarigen de schoonheid van hun moedertaal moest bijbrengen maakte me bang. Ik sloeg op de vlucht. Met Isabel liftte ik naar Zuid-Spanje. Het liep tegen Kerstmis.

De aanvankelijke schrik bij het beëindigen van een leven veranderde in een routine. Ik slachtte efficiënter. Minder rotzooi en in kortere tijd.

Mijn huisgenoten waren verrukt. De kip werd door ieder geprezen en wat hen betrof mocht ik best alle kippen offeren. Wel jammer van dat ei. Als ik nou eens de kippen die er het slechtst uitzagen in leven liet… vanaf toen aten we elke zaterdag kip. Tien zaterdagen lang. Toen ik de elfde zaterdag het hok indook om de laatste kip te pakken, zat zij in het leghok. Eén kip, één ei per dag.