De dag na de slacht is het vroeg opstaan geblazen. De varkens hangen in het portaal vóór de keuken, dat uitziet op het oosten. Voor de de eerste zonnestralen ons en het vlees gaan verwarmen moeten de varkens in stukken binnen liggen. Henk verscheen al vroeg in de morgen. Samen togen we aan het snijden. Van die dagen, de dagen na de slacht, herinner ik me doorgaans weinig. Wat ik me vooral herinner is: ik, het mes en eindeloze hoeveelheden vlees die ik in stukjes snijd en naar de vrieskist breng. Dit jaar had ik veel hulp, Henk met mes en Roos en Ale aan de machine. En ongetwijfeld nog meer anderen: ik weet het niet meer. Er waren jaren dat ik dat allemaal zonder machine, maar met een vleeswolf en alleen deed. Ik begon dan ’s morgensvroeg en als ik weer opkeek van het vlees was het alweer 9 uur. Een jaar, een avond, het was voorbij negenen, het werk was klaar. Ik dacht: nog even de afval in de barranco flikkeren! Op de terugweg, lopend in de richting van het huis, orienteerde ik me op het lampje van het portaal en vergat de wipwap: ik zag ‘m ook niet aankomen. ‘Wammes!’ Dat kwam hard aan.

Ik liep naar het andere land. Juan kwam langs op zijn tractor. Met een aanhangwagen vol zand. Bij de bron ging de weg sterk omhoog. De tractor steigerde een beetje. Er kwamen drie dikke Sevillanos aanwandelen. Juan vroeg ons om op de neus van de tractor te gaan zitten als tegenwicht. Juan gaf gas en de tractor kroop omhoog. De Sevillanos gingen huns weegs en ik de mijne. Juan reed door. Even later kwam ik op de zelfde plek Juan weer tegen. Met een volgende lading. Weer ging ik op de neus zitten, maar zonder Sevillanos. De tractor schoot omhoog, lanceerde mij over Juan heen in de aanhangwagen en ik knikkerde met mijn gezicht op de weg. In mijn ooghoek zag ik de tractor achteruit op me af komen. Ik schoot de barranco in. Juan zat klem tussen aanhangwagen en tractor. De wielen draaiden nog. Juan was buiten westen en kleurde grauwer en grauwer. Dood.  Een douche van dieselolie over hem heen. Ik weet niet hoe, maar ik heb die tractor uit gekregen. Toen ben ik gaan gillen. Om hulp. Vreselijk hard. Waar eerst niemand was stonden in no time Jose en Matias. Matias dacht dat ik uit een boom geflikkerd was. Jose heeft naderhand nog tijden naar zijn sikkel gezocht die hij weggegooid had. Een ijzeren staaf hadden we nodig om het stuur van de tractor te breken en zo Juan er tussenuit te pulken. ‘Waar ligt dat stomme ding!’ herinner ik me nog denken. Matias stond er al met de zijne. Matias wou Juan’s schouder gebruiken als hefboom. ‘Zo breek je zijn schouder! Niet doen.’ ‘Ja maar hij moet er uit!’ ‘Laat hem steunen op de tractor.’ Het waren maar enkele seconden. Het stuur brak en terwijl zij Juan er voorzichtig uit konden trekken was ik op weg om te bellen voor een ambulance en een auto te vragen bij de mensen die beneden aan de acequia werkten. Toen ik terugkwam, was de hele buurt er bij, een groep bezorgde mensen om een tractor die omhoog stond. Wat zijn die dingen groot! Ze droegen Juan voorzichtig in de auto. Twee kilometer verderop kwamen ze de ambulance al tegen. ’s Avonds om twaalf uur in het ziekenhuis van Motril was Juan buiten levensgevaar.
De volgende dag kwam Juan langs, een gebroken man. Ging kijken naar de bron. Alleen een enorme dieselolievlek op de weg deed nog herinneren wat er de dag tevoren gebeurd was. Ik zag hem staan vanaf mijn huis. Stil en gebogen stond hij naar de grond te kijken. Even later kwam hij langs en zei: ‘Ik heb dat vaker gezien, maar nog nooit meegemaakt dat iemand daar levend uitgekomen is. Ik ben opnieuw geboren.’  We omhelsden elkaar en huilden.
Het was de 19de april 1997 en sindsdien gaat Juan ieder jaar naar de Virgen van El Rocío. Met zijn tractor.

Het werk van de eerste dag was voorbij. De varkens hingen, de morcillas hingen. Tijd voor feest. Weer vloeide de drank zoals eerder het bloed. Tussendoor werden de varkens die hingen aan hun achterpoten ook aan hun voorpoten aan het plafond opgehangen. Twee enorme vlezige hangmatten. Dit om te voorkomen  dat de honden en katten zich aan het vlees zouden vergrijpen. Weer terug in keuken hielp Manolo Juan zijn glas goed vol houden en kreeg hem aan het zingen. Juan bleek een mooie tenor te hebben. Ik had hem nog nooit horen zingen. Liedjes over El Rocío waar hij jaarlijks met Pinksteren heen gaat, sinds hij veertieneneenhalf jaar geleden de dood in de ogen heeft gezien. De dag dat hij herboren is.

Toen we de morcilla eenmaal in de darmen hadden zitten, moesten we haar koken. Dat gaat als volgt in zijn werk. Je zet een flinke bak water op en wacht tot ze kookt. Dan stop je er een voor een de strengen morcilla in en let er op dat het water net niet kookt. Een minuutje of vijf in net-niet-kokend water en dan er weer uit. De volgende streng. Dat doe je dan met iets waarmee je kunt inhaken in de morcilla want bij net-niet-kokend water brand je net-wel-je fikken.
Toen de morcilla wat afgekoeld was, hingen we haar op aan cañas in de calle Bernardo. De calle Bernardo is een gang onder mijn huis door, overdekt maar aan beide kanten open. Een enorm tochtgat maar ideaal voor het uitdruppelen van worsten.

Ondanks haar spit wist Maite een heerlijke paella te bereiden voor allemaal. Alleen Jose was al eerder weg. Als alleenstaande ouder heeft je familie je meer nodig. Volgend jaar er toch maar aan denken expliciet ook zijn kinderen uit te nodigen. Ook zijn schaapskudde speelt een rol. Maar ja, die ga ik niet uitnodigen. Meer dan 300 stuks.
De eerste klus na de slacht, het schoonmaken en het opensnijden is de morcilla maken. De dag voor de slacht waren de uien al gekookt en de smurrie had de nacht door in een stevige sloop haar vocht al uitgelekt. Uienprut, knoflook, rijst, bloed, zout, specerijen en kruiden werden gemengd in een bak. Aan de hand van telkens een lepeltjevol bakken, probeer je uit of de smaak goed is. Deze keer waren er vele proevers en vele smaken. Toch kreeg de massa het groene licht van allemaal. Ze kon in de darmen. Ik mocht duwen en Roos hield de darmen vast. Het is een genoeglijke bezigheid met vele referenties aan andere aktiviteiten die mensen doorgaans liever prive houden. In publiek werken ze echter sterk op de lachlust.

Juan kwam laat. Hij had eerst een ingezaaide haza geploegd. Het dreigde te gaan regenen. Het slachten liep voorspoedig. De regen beperkte zich tot drie druppels. Niet als het vorig jaar toen het stortte. De varkens wilden niet uit de stal. Een van de twee schoot tussen mijn benen door. Ik lifte even mee en maakte een smak boven op een rondslingerende hak. Uf, dat deed zeer! Het varken kreeg een trap onder zijn reet. Dat maakte de sfeer er niet prettiger op. Grimmiger. Daar stond ik in de regen, doornat met varkens die er ook geen zin in hadden. Het was de komst van Manolo die mij kon opmonteren.

Dit jaar deed Roos het bloed. Maite had last van haar rug, spit. Ze sloeg zich er moedig doorheen. Toen het varken met zijn voorpoot uithaalde, schoot Roos naar achteren. Het bloed spoot op de grond. Iedereen was stil. Alleen een bulderende lach van Maite. Zusjes! Roos herstelde zich en het bloed spoot waar het spuiten moest. Samen maakten we de varkens schoon. Osama, de dikste bleek het minste vet te hebben. Slachtvarken…

]]> http://www.lacenicera.eu/ontroering/?feed=rss2&p=3555 0 http://www.lacenicera.eu/ontroering/?p=3540 http://www.lacenicera.eu/ontroering/?p=3540#comments Thu, 29 Dec 2011 19:01:36 +0000 Berend http://www.lacenicera.eu/ontroering/?p=3540

Ik kijk en Obama komt naast me staan. Ik krijg een duwtje met haar snuit. Dat was een leuk beest, die Obama. Osama was een varken. Obama natuurlijk ook, maar met net effe iets meer aandacht dan enkel het eten. Sprong bij het eten brengen altijd even met de voorpoten op het muurtje dat de stal afsloot. Even krabben op de kop. Dan eten. Obama stond dan zo dat zij er niet goed bij kon. Ik zou haar natuurlijk kunnen houden. Heb ik daar goede ruimte voor? Niet echt. Eerst bouwen en dan houden! Inmiddels was Manolo gearriveerd. Hij kwam op ons aflopen. Pesterig zei hij: houd die zeug toch, Bernardo. Mijn blik had mij verraden.