We zijn nu vijftien jaar verder. Oelek is overreden door een buurman. Hij kwam het ons geschokt vertellen. We gingen naar boven naar de weg en daar lag Oelek. Hij stierf nog een beetje. De buurman deed meer geschokt dan wij. Toen hij dat merkte gaf hij toe dat Oelek ook niet zijn favoriet was.

In de gastenhuisjes heerst duidelijk ook een ander regime. Ik kwam eens een van de huisjes binnen en zag daar Autosleutels prinsheerlijk op een kussen voor de open haard liggen met een opengedraaid blikje tonijn voor haar snufferd. Bij ons komen de honden het huis niet in en hun dieet bestaat uit droge hondenbrokken en af en toe een bokkenpootje. Autosleutels zag mij ook en deed met haar kop alsof de hemel er op viel. Ik hoefde alleen licht te hoesten. Autosleutels schoot naar de deur. De mevrouw deed de deur al voor haar open. ‘Ach meisje, moet jij eventjes naar buiten een plasje doen?’ We lieten haar in de waan.

Hoezeer we ook volhouden dat we honden hebben vanwege de kippen, vanwege de vos, om het huis te bewaken… in feite komt het er op neer dat we ze hebben voor de gasten aan wie wij op ons land twee huisjes verhuren. Zodra de honden merken dat een van de huisjes is bezet, posteren zij zich voor de desbetreffende deur en wachten op lekkere hapjes. Of tot de gasten gaan wandelen. Ze functioneren zonder dat die mensen dat zelf door hoeven te hebben als een TomTom. Het verkleint de kans op verdwalen. Onze honden zijn bekend in de verre omtrek. De gasten lopen hier door de wilde natuur als het ware met een groot bord om hun nek. ‘Ik ben een buitenlander, in geval van verdwalen afleveren bij Bernardo en Isabel.’

Die incestueuze verhouding leverde ons een nieuw nest op. Twee kleine gladde wit-roze hondjes die er bij de geboorte al niet uitzagen. ‘O jee,’ zuchtte Isabel, ‘hoe raken we deze ooit kwijt?’ ‘Misschien valt het over een tijdje wel mee.’ Maar mooier werden ze niet, het werd alleen maar erger. We hadden ze Jesses en Jasses gedoopt en dat was precies wat je dacht als je ze zag. Wonder boven wonder vonden we toch iemand die ze wilde hebben. Vanaf die tijd gaf ik Autosleutels elk half jaar een prik om te voorkomen dat ze loops werd.

De combinatie van Sambal en Autosleutels was jarenlang succesvol. Een minpuntje was het resultaat van het liefdesleven van beide hondjes. Dat heette Oelek. We hadden hem ook Oedipous kunnen noemen. Hij had een heel speciale verhouding met Autosleutels. Als gevolg van die speciale verhouding had Sambal een uitgescheurd oog, een oor met een snee en heel wat littekens. Oelek had niks. Dat kwam niet omdat hij sterker was. Hij was slimmer op het perfide af. Oelek was snel met zich overgeven, op zijn rug voor Sambal. En dan beet-ie.

Te klein voor schapenen geiten, maar een kampioen in kippen en konijnen. Autosleutels herdersgenen kwamen pas goed tot hun recht als ik ’s avonds de kippen en konijnen uit de ren in het hok wilde hebben. Dan was zij een grote hulp. Nadeel was dat ze uit eigen initiatief het overdag af en toe ook deed. Er waren dagen dat de kippen en konijnen het zonlicht niet zagen.

]]> http://www.lacenicera.eu/ontroering/?feed=rss2&p=1457 0 http://www.lacenicera.eu/ontroering/?p=1453 http://www.lacenicera.eu/ontroering/?p=1453#comments Fri, 20 Aug 2010 09:41:13 +0000 Berend http://www.lacenicera.eu/ontroering/?p=1453

Zij had herdershondenbloed. Voor schapen en geiten was ze te klein. Als ik ’s avonds de geiten en schapen de stal in wilde krijgen toonde ze initiatief, maar een schaap of geit hoefde zich maar om te draaien en Autosleutels schoot weg met de staart tussen de benen.

De kinderen hadden Zara een belletje aangebonden. Overal waar zij ging hoorde je dat. Eenzelfde soort belletje zat aan de sleutels van de auto. En van: ‘het lijkt wel of ik de autosleutels hoor’ werd het snel: ‘daar gaat Autosleutels’.

De kinderen waren dol op Zara. Meer nog dan op Sambal. Sambal die had het niet zo op onze kinderen. En de kinderen waren ook voorzichtig met Sambal. Sambal kon heel diep grommen en liet daarbij zijn tanden zien. En een keer had-ie bijna Roos, onze tweede dochter, gebeten. Je kon zijn kaken horen dichtklappen. Sambal hield niet van spelletjes. Zara daarentegen was dol op alle aandachten zeer geduldig. Ze had dan wel niet de maat van de barbies maar de kleren van de grote poppen stonden haar goed.

Een Schnauzer, Zara heette ze. Sambal duldde Zara. Zara duldde Sambal. Toen ze kwam rook hij even aan haar poepgat en kwispelde. Zara deed het zelfde. Het blaffen in de nacht werd minder. Wel harder, maar minder vaak. De vossen en andere honden bleven uit de buurt. Ik sliep beter en gerust.