Ontroering

met me mee kijken waar dat beest nu uithing. Eerst gingen we naar
de stal. Toen we daar aankwamen konden we wel zien waar Willie
langsgekomen was en waar hij nu was. De deur van de stal was weg
en de post waar die deur aan vastgezeten had ook, een van natuurstenen
gemetselde pilaar waar de latei op had gesteund, een eucalyptusbalk
waar de muur boven de deur op rustte. Die hing nu uit  zijn voegen.

De stenen van de muur boven de deur zaten nog op hun
plek. In de stal stond Willie rustig uit zijn ruif te eten en keek ons
aan zoals vooral ezels je aan kunnen kijken, wezenloos. De ploeg
nog achter zich. Hij was verbogen en aan de punt van de ploeg stak
een stuk staldeur. De rest van de deur lag in stukjes door de stal tussen
de stenen van de gemolde post. Ik haalde Willie uit de ploeg en
bond hem vast aan de ruif. De ploeg legde ik in de auto. Daar moest
de smid maar eens naar kijken.

voor hun aandacht, maar ik moest achter dat muildier aan. Ik rende
in de richting waarin ik Willie had zien wegstuiven. De weg ging
daar over een heuveltje en boven aangekomen zag ik Willie rennen.
In de berm stond een auto met Engels nummerbord en een man
achter het stuur die zich in zijn flegma verslikt had. Zijn gezicht was
rood. ‘I’m very sorry for you. I’m the owner of the mule’, riep ik hem
toe door het raampje. In de verte zag ik Willie het pad naar ons huis
afvliegen. Thuis waren de kinderen. Ongerust rende ik door.
Beneden aangekomen zag ik niemand. Ik liep de keuken in om te
kijken of ze daar waren. Niemand te zien. Ik wilde weggaan toen ik
een stemmetje hoorde, dat van Fabian, van onder de tafel. Ik lichtte
het kleed op en daar zaten ze alle drie, Fabian, Maite en Roos, met
bange gezichtjes keken ze naar me omhoog. ‘Was dat een aardbeving?’,
vroeg Fabian. Hij had onlangs op school een les gehad over
aardbevingen en wat je dan moest doen. Volgens de meester was je
veilig onder de tafel.

kant, ik met de hand aan de ploeg er rennend achteraan. Weer slaagde ik te keren. En toen gebeurde het. Ik struikelde over een steen en kwam op mijn buik terecht. Liggend op mijn buik, voortgesleept door de ploeg, probeerde ik hem recht in de grond te steken zodat hij de mulo zou remmen of zelfs stoppen, maar dat lukte me niet. Ik liet niet los. Willie stoof op de wandelaars en de weg af. Die zochten geschrokken een veilig heenkomen. Ik had een paar seconden om te beslissen of ik deze glijpartij over geploegd land wilde voortzetten op de weg. De weg was weliswaar niet geasfalteerd, maar wel hard aan de buik. Ik moest loslaten, liet los en vloekte krachtig. Willie galoppeerde weg met de ploeg slingerend achter zich aan. De wandelaars schoten te hulp en vroegen mij in het Nederlands of het een beetje ging. Ik besefte dat zij mij aan de hand van een enkele vloek hadden herkend als een landgenoot.

hand. Willie begon te trekken met een reuzenkracht. De ploeg
schoot de grond in. Ik moest mijn uiterste best doen het ding te blijven
vasthouden want Willie ging over in galop. Vrij snel waren we
aan de andere kant van het perceel en het lukte mij de ploeg te
keren. In galop terug. Onderwijl waren er een aantal wandelaars
gearriveerd die geamuseerd onze bezigheden volgden. Die vielen
met hun neus in de boter. Onthaast in de vrije natuur en op zoek
naar het authentieke en dan Willie en mij tegenkomen. Ze aten er
een boterhammetje bij.

en leidde hem naar de ploeg. Toen we daar aankwamen bleek dat
ik niet de enige was die nerveus was. Toen Willie de ploeg zag,
stond hij stokstil en aan de achterkant liep het hem dun langs de
benen. Hij schoot door in zijn streven naar perfectie. Met zijn voorbeen
krabde hij ongedurig op de grond. Aan de achterkant van
Willie kwam met een knallende scheet nog een lading los. Bij het
aanbinden van de ploeg durfde ik het touw aan de bit niet los te
laten. Bang dat Willie er vandoor zou gaan. Toen ik hem zo goed
en zo kwaad als het ging eindelijk naar behoren in de ploeg had
staan, kwam het moment dat ik Willie’s bit los moest laten, snel
naar de achterkant van de ploeg moest rennen om daar de leidsels
én de ploeg op te pakken. Een kort moment zou Willie los zijn, zo
onrustig als-ie was.

zich uit in loftuitingen over hoe de vroedvrouw haar werk had
gedaan en controleerde of alles verder in orde was, Isabel en de baby.
Toen hij klaar was, had hij haast om weg te komen. Ik deed hem uitgeleide, bedankte hem voor zijn komst en liep terug langs het pad naar beneden naar ons huis. Halverwege ging ik op de grond zitten om bij te komen van alle gebeurtenissen en bleef kijken in het duister landschap. Ik keek neer op ons huis en zag in het schijnsel van de maan het dal liggen waar wij woonden, de bergen, de in de maneschijn oplichtende rivier, de bomen, de maan zelf, en alles was stil. Er leek niets veranderd te zijn, alles was hetzelfde. Roos was de eerste van onze kinderen die thuis werd geboren. Er was niks veranderd en er was alles veranderd: er waren twee mensenogen bijgekomen om dit wat ik zag te zien en te beseffen. Er was een landschap bijgekomen, een heel landschap. Dit was Roos’ thuis geworden. Ik stond op en ging mijn nieuwe dochter vasthouden. Samen met Isabel.