Beduusd keek ik van de in poep gedraaide snippers naar Bep die mij nog steeds hoopvol aankeek: het was tijd voor haar ontbijt en ik stond daar met de haar bekende emmer in mijn hand. Een boek en een illusie armer goot ik de inhoud van de emmer, de afval van de maaltijden van ons huisgezin aangezet met zemelen in haar stenen trog. Ze had goede trek.
Al snel zag ik in het natte deel van Beps cel papiersnippers tussen haar verse poep liggen. Alsof ze had willen zeggen: ‘Weet je wat ik met dat boek van jou doe..?’
Op een morgen beende ik met varkensemmer en goede zin naar het verblijf van mijn zeugje. We waren al best ver in het boek… Ik kan me niet meer herinneren waar… Bij het opendoen van de deur had ik al meteen in de gaten dat er iets niet klopte, zoals je bij binnengaan van je huis meteen weet dat er iemand is geweest zonder dat je precies weet waarom. Ik keek naar het varken, het varken keek naar mij. Niks aan de hand dus. De waterleiding hing ook nog gewoon aan de muur. En toen keek ik naar het raam en miste het boek.
‘Waar heb ik het neergelegd?’
Door hoger gedreven
Door honger gedreven besloot Bep water bij de wijn te doen. Hoofdstuk na hoofdstuk lazen we, en na het ontbijt legde ik het boek weer op de vensterbank van het enige raam in Beps hok. Het was een gelukkige tijd voor ons allebei.
Elke morgen tijdens haar ontbijt ging ik gezellig naast Bep op de rand van haar trog zitten en las een hoofdstuk voor. Aanvankelijk bleef Bep aan de verst mogelijke kant van de stal staan schreeuwen en gillen. Ik bleef rustig lezen en hoorde mezelf niet eens. Met de tijd veranderde Bep haar opstelling positief. Misschien was de directe aanleiding daarvoor niet zozeer haar intellectuele belangstelling, maar meer de plek waar ik zat: ‘Wat moet die vent daar bij mijn etensbak.’
Om toch een beetje in de sfeer te blijven en omdat ik het een enig boek vond, besloot ik Animal Farm van George Orwell voor te lezen. In het Nederlands natuurlijk. De taal waarin mijn stem het meest tot zijn recht komt.
Uit het verhaal: Hondsdagen
Kiem
‘Een paar dagen na de geboorte van Maite, onze tweede, droomde ik dat Kiem de baby uit de wieg trok en haar op at. Ik lag nog bij te komen van de schrik toen Isabel ineens rechtop schoot en ‘Kiem!’ de donkere nacht in schreeuwde. Ze bleek dezelfde droom gehad te hebben. Ik geloof niet in de voorspellende kracht van dromen, maar je moet een harde zijn om deze coïncidentie langs je af te laten glijden.
Dezelfde morgen nog hebben we Kiem naar een kennel voor zwerfhonden in Granada gebracht. Kiem zat vastgebonden achter in de auto en Maite lag in een reiswieg op de achterbank. Naast de reiswieg zat ik. Fabian op mijn schoot. Ik verloor hond noch kind een tel uit het oog.’
Kees
‘Ik ging meteen naar de door hem aangewezen kloof. Na een half uurtje klauteren zag ik een wolf aan een ketting die klaar stond me naar de keel te springen met al zijn tanden bloot. Heel even. Toen begon die wolf onderdanig te kwispelen en ging op zijn rug liggen. Ik maakte Kees los en was zwaar onder de indruk. Dit beest was echt levensgevaarlijk. Alleen ik was ik, niet mijn buurman.’
Omdat Bep een varken was, was ik niet per se gebonden aan een bepaald soort literatuur. Het hoefde geen kinderliteratuur te zijn.
Alles was mogelijk.
Bep had niets te vrezen, nu niet en later ook niet, maar hoe maak je dat zo’n beest duidelijk? Je kunt er met enige stemverheffing tegenin gaan, maar dat leidt nooit tot het gewenste resultaat. Bep kon duidelijk harder dan ik. Omdat ik me een aantal jaren met kinderen had beziggehouden, ook met lastige kinderen, wist ik dat met een rustige stem en heel veel geduld de aanhouder wint. Maar, mijn God, wat moet je zo lang tegen een varkentje zeggen? Ik besloot Bep voor te lezen uit een goed boek. Dan had ik er zelf ook nog wat aan. En Bep zou aan mijn stem wennen.
