De volgende dag bracht ik een bezoek aan Adolfo, de veearts. Ik legde hem het probleem voor en we spraken af dat ik zaterdagmorgen met het varkentje naar het slachthuis zou komen en daar zou hij die klus wel klaren.
Zaterdag was ik present met het varkentje en na even wachten kwam ook Adolfo aangereden.
‘Ben je alleen?’
‘Nee, het varkentje zit in de auto.’
Hij keek me een beetje verbaasd aan.
De vier overgebleven biggetjes bleken vier beertjes te zijn. Omdat het mestvarkentjes zouden worden, moesten zij gecastreerd. Daar wist de buurman wel raad mee, hij zou die en die dag even langs komen en ik moest zorgen dat de olijfolie en de waterstofperoxide klaarstonden. De buurman kwam en om de beurt verloren alle varkentjes hun mannelijkheid. Hij nam ze tussen zijn benen met de kop naar beneden, sneed ze een jaap tussen hun poten, griste de ballen weg en gooide ze met een flinke zwaai over zijn rug waar de honden ze kunstig opvingen. Een straaltje waterstofperoxide in de wond, een flinke scheut olijfolie, een klap met de vlakke hand erop en wegwezen jij. Elk varkentje gilde op één na. Die bleek een zakbreuk te hebben en dat ging de buurman te ver. ‘Voor die moet je naar de veearts.’
De dokter opperde dat het in dat geval maar het beste was dat we naar binnen gingen.
Duidelijk opgelucht dat de klus al geklaard was, putte de dokter zich uit in loftuitingen over hoe de vroedvrouw haar werk had gedaan en controleerde of alles verder in orde was, Isabel en de baby. Toen hij klaar was, had hij haast om weg te komen. Ik deed hem uitgeleide, bedankte hem voor zijn komst en liep terug langs het pad naar beneden naar ons huis. Halverwege ging ik op de grond zitten om bij te komen van alle gebeurtenissen en bleef kijken in het duister landschap. Ik keek neer op ons huis en zag in het schijnsel van de maan het dal liggen waar wij woonden, de bergen, de in de maneschijn oplichtende rivier, de bomen, de maan zelf, en alles was stil. Er leek niets veranderd te zijn, alles was hetzelfde. Roos was de eerste van onze kinderen die thuis werd geboren. Er was niks veranderd en er was alles veranderd: er waren twee mensenogen bijgekomen om dit wat ik zag te zien en te beseffen. Er was een landschap bijgekomen, een heel landschap. Dit was Roos’ thuis geworden. Ik stond op en ging mijn nieuwe dochter vasthouden. Samen met Isabel.
De twaalfde ’s morgens om drie uur in de nacht werd onze dochter Roos geboren. Ze was heel klein, nog niet eens vijf pond. Ik was er niet bij. Ik was de dokter halen. Onderweg kreeg ik nog een klapband rechtsvoor en in het dorp moest ik de dokter uit de kroeg halen. Een uur later stond ik samen met de dokter voor ons huis en duwde de deur op een kier. Ik zag de vroedvrouw voor het vuur een baby’tje wassen. Meteen deed ik de deur weer dicht: dat ze niet op de tocht lag! Ik keek de dokter aan en zei met tranen in mijn ogen: ‘Ya ha nacido.’
Bep was op tijd, Roos liet een week op zich wachten. De vijfde ’s morgens lagen er vijf jonge hondjes – daar leken ze het meest op – in Beps stal. Eentje was er dood. Daar was ze op gaan liggen. Het was geen rijke oogst.
Ik ben vergeten hoe lang een varken draagt, maar mij staat bij dat het vrij kort is: drie maanden en nog wat. Hoe dan ook, Bep was ‘uitgeteld’ op de vijfde maart. Toen ik dat berekende, schrok ik even. Isabel was precies op dezelfde dag uitgeteld van wat later onze lieve dochter Roos zou worden. Toen ik het haar vertelde, haalde ze haar schouders op en vroeg zich hardop af bij welke bevalling ik aanwezig zou zijn. Isabel vreesde dat ik een keuze zou maken voor het varken. ‘Zo was ik nou eenmaal.’
Toen de beer klaarkwam, keken de meneer van de beer en ik elkaar vrolijk aan. Hij deed het deurtje open en we kropen met zijn drieën er weer uit. We namen afscheid en ik betaalde namens Bep. Tevreden stapten het varken en ik in de auto waar Bep weer jaagde op mijn oren en ik regelmatig op de rem ging staan.
De oude Mustafa leeft al meer dan 40 jaar in New York.
Hij wil graag in zijn tuin aardappelen planten, maar hij is alleen en oud en zijn zoon leeft in Irak. Hij schrijft een e-mail aan zijn zoon:
‘Lieve Ahmed.
Ik ben erg verdrietig omdat ik in mijn tuin geen aardappelen kan poten.
Ik weet zeker dat jij me had geholpen de tuin om te spitten, als je hier was
geweest.
Ik hou van je.
Je Vader’
De zoon schrijft meteen terug:
Lieve Vader.
Raak alsjeblieft niets in de tuin aan!
Ik heb daar namelijk ‘het spul’ verstopt.
Ik hou ook van jou.
Ahmed’
Nog geen 2 uur later staan de US Army, de Mariniers, de FBI en de CIA voor het huis van de oude man. Ze spitten de tuin spade voor spade om, zoeken iedere
millimeter af, maar vinden niks. Teleurgesteld gaan ze weer weg.
Dezelfde avond nog krijgt de oude man een e-mail van zijn zoon:
‘Lieve Vader.
Hoogstwaarschijnlijk is de tuin nu helemaal omgespit en kun je aardappelen poten.
Meer kon ik op deze afstand niet voor je doen.
Ik hou van je
Ahmed’
Bep liep bijvoorbeeld niet weg. Nu was dat praktisch ook onmogelijk, maar ze leek echt in het liefdesspel op te gaan: ze neukte mee. De meeste vrouwtjesdieren lijken alleen maar te worden geneukt.
