Ontroering

Niet lang daarna woonde ik op een ander adres. Een oude boerderij tegen een nieuwbouwwijk aan, ook weer een studentenhuis. En daar hadden ze kippen. Een heleboel. Ze legden eieren. Twee per dag. Met zijn allen.

Die avond moest ik het eten maken. Ik ging voor kip. Terwijl ik in de krant las dat vandalen een gat in de omheining van de kinderboerderij hadden gemaakt, haalde ik uit de ijskoude kip het plastic zakje met lever, maag en halsje. Een haan was in de buurt van de boerderij teruggevonden in de tuin van een particulier. Die was de dans ontsprongen. Ik wreef de kip in met een mengsel van knoflook, tijm, nootmuskaat en venkel. Ik dacht aan de haan.

‘Goh, wat toevallig, ik kwam net een haan brengen’, leek mij niet op zijn plaats. Ik moest zo gauw mogelijk weg voor die haan weer geluid ging maken en voor die agent moeilijke vragen ging stellen. Niet rechtsomkeert. Dat zou verdacht zijn. Met een rustig: ‘Nou, ik ga maar weer eens op huis aan. Het is al laat’, fietste ik de Solex aan en vervolgde mijn weg. Ik kneep ’m als een ouwe dief. Een paar straten verder stopte ik weer. Ik draaide me om, pakte de doos
en liet de haan los.

Op het moment dat ik daar aankwam, stond de politie al klaar. Er was ingebroken. Booswichten hadden een gat in de omheining gemaakt en waren er met heel wat van het aanwezige pluimvee van tussen. De agent wees op het gat en ik zag veertjes in het licht van zijn zaklamp.

Ik zocht een kartonnen doos en deed hem daarin. Eenmaal in die doos en zonder mijn hand als demper om zijn keel begon te haan niet opnieuw te krijsen. Hij bleef doodstil. Misschien had ik toch iets te stevig zijn keel dichtgeknepen. Ik schudde even met de doos en de haan schudde nog even verder. Hij leefde nog. Nu stopte ik de doos onder de snelbinders. Ik had de Solex van een huisgenoot geleend en tufte zo naar de kinderboerderij. Af en toe hoorde ik wat gekrabbel in die doos. De haan hield zich rustig.

Het enige dat ik kon verzinnen was de haan naar de kinderboerderij brengen en hem daar over het hek flikkeren. Dat was aan de andere kant van de stad, een uur fietsen. Hoe moest ik samen met dat beest op de fiets? Onder de snelbinders? Jaren later, toen ik in Spanje woonde, werd een plaatselijke boef door de Guardia betrapt. Hij kwam aanrijden op zijn brommer, midden in de nachtmet een levende gans vastgebonden op de bagagedrager.

Via de regenpijp klauterde ik naar beneden naar de begane grond. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik niet gewoon via de deur ben gegaan. Ik stond voor het kippenhok en in het licht van mijn aansteker zag ik al die beesten op een stok zitten met de haan in het midden. Ik maakte het deurtje open en vatte de haan. Die begonheel hoog te gillen. Ik wist maar een manier om hem het zwijgen op te leggen en dat was zijn keel een beetje dicht knijpen. Nu kwam er alleen nog maar een stil steunen uit. De kippen bleven godzijdank rustig. Het deurtje uit, het deurtje dicht en dit keer door het poortje de straat op. Er blafte een hond. Daar stond ik, tegen een uur of drie in de nacht met een haan onder mijn ene arm en mijn andere hand om zijn nekje. Wat nu?

Toen ik op een morgen na sluitingstijd van het café nog even in de keuken zat, hoorde ik de haan al kraaien. Dat was wel erg vroeg. Onder invloed van de drank borrelde er een enorm solidariteitsgevoel met de buurman op. Ik ging er wat aan doen. Het roer moest om.

Her en der hoorde je mopperen over die vermaledijde haan. Een avond belde de buurman aan, een oorspronkelijke bewoner, met de vraag of we samen met anderen niet wat konden doen aan die haan. Hij werd niet wakker van dat beest maar wel van zijn vrouw. Hij moest ’s morgens vroeg op, voor zijn werk. ‘Dat kan toch ook niet in een woonwijk. Zo gaat er nog eentje varkens houden.’

Als het zomer was en warm en iedereen de ramen open had, hoorde je onder het koken de geluiden van de andere bewoners. Schreeuwende kinderen, blaffende honden, een gillende kat, een man die boos wat roept, een deur die erg hard dichtslaat, de televisie. Kinderen die door hun moeder geroepen worden en… het geluid van kippen en een haan. Ik keek uit het raam. De afgelopen nachten was ik erg vroeg wakker geworden door hanengekraai. Ik hoorde de kippen maar kon ze niet zien. Ik ging wat verder uit het raam hangen.
Een paar huizen verder, ook een studentenhuis, kon ik tegen het
huis aan gaas onderscheiden en een houten constructie.