Ontroering

Toni kwam vrij snel aan zijn eind. Hij had iets aan zijn bek. Er kwam bloed uit. We hadden al geïnformeerd naar wat dat kon zijn. De diverse buurmannen hadden hun niet geringe licht er over laten schijnen. Maar wat we er nou aan moesten doen was niet duidelijk. Wel duidelijk was dat het terminaal was. Van dag tot dag ging het slechter met die hond.

We hebben het opgelost met chemie: halsbanden, sprays en poeders. Tegenwoordig smeer ik de honden in met een goedje dat één maand werkt tegen teken en de hele zomer tegen vlooien.

Van tijd tot tijd plukten we bij hem de teken van zijn lijf. Dat was een vies werkje. De teek uit zijn vel draaien en dan met een steen pletten op de grond tot het bloed er uit spoot. Was dat in het verre moederland wellicht een smerige maar wel afdoende maatregel geweest, hier voldeed ze op geen enkele manier. De toevloed van teken was overweldigend. Er was geen beginnen aan.

Toni liet mij de donkere kant van ons nieuwe bestaan beleven. We zitten op onze tinao, een overdekt terras van tweeëneenhalf bij tweeëneenhalf. We hebben net Fabian afgevoerd naar zijn bed. Hij zat te knikkebollen van de slaap boven zijn bord spaghetti met salsa boloñesa. Isabel dacht dat het kwam van de overdaad aan vliegen. Dat hij ze probeerde af te schudden. En toen viel hij met zijn hoofd midden in zijn bord. Hij sliep door.

We lachten nog een beetje na over het voorval, tot Toni verscheen. Toni had hangende oren, maar die stonden op dat moment strak omhoog. Boordevol teken… als een druiventros.

We hadden een land, we hadden een huis. We hadden geen dieren. Dat kon niet door de beugel. ‘Op een cortijo moet een hond zijn’, zei een Antonio. Hij schonk ons een pup, die wij als dank naar hem vernoemden, Toni. Op dat moment hadden we nog niet door dat wíj het eigenlijk waren die hem een dienst hadden bewezen. Pas veel later merkten wij hoe moeilijk het was kleine hondjes kwijt te raken.