Maar wat-ie bij ons niet meer deed… We hoorden Kees nooit meer ’s nachts blaffen. In eerste instantie was dat prettig. Maar als ik dan ’s morgens sporen van everzwijnen vlak onder het huis bij de waslijn zag, vroeg ik me toch af waar we al deze rust aan te danken hadden. Vond hij het niet de moeite voor everzwijnen te blaffen?
Kees heeft bij ons een keer een kip gepakt. Ik zag hem voor het huis langs schieten met iets gevederds in zijn bek. Duidelijk op zoek naar een plek waar hij haar op kon peuzelen. Ik aarzelde geen moment en stoof hem achterna. Ik haalde hem in en trok hem de prooi uit zijn bek… De kip was ter ziele. Ik voelde de woede opkomen (zo’n arm kipje) en met het eerste het beste voorwerp dat ik voor handen had (die kip dus) sloeg ik hem om z’n oren. Helaas raakte ik met de pootjes van het beestje het oog van Kees. Daar werd-ie blind aan. Hij heeft bij ons nooit meer iets gepakt.
Hij ging langs alle buren, vier in getal, en joeg daar alle waakhonden het huis in. En bij ons is het beslist niet gewoon dat honden in het huis zijn. Voor honden is de straat. Die honden stonden dan illegaal binnen bibberend te wachten tot het monster weer weg was. Ze prefereerden een pak slaag van hun bazen boven dat wat ze vermoedden dat Kees hun aan ging doen. De buren waren daar niet echt blij mee, maar ze accepteerden het. Hoorde ik later.
En Kees werd enorm. Kees bezat capaciteiten die mijn vermogen van hondeneigenaar verre te boven gingen. Elke morgen als ik naar mijn dieren stapte liep Kees vrolijk met mij mee op. Bij de dieren aangekomen liet hij mij alleen. Een uurtje later was hij dan weervan de partij. Later heb ik gehoord wat hij in dat uurtje uitspookte.
Nadat we ons ontdaan hadden van Kees’ broertjes en zusjes kwam het moment dat ik hem moest voorstellen aan vrouw en kinderen. Kees viel in goede aarde. ‘Dat gaat wel een hele grote worden’, zei Isabel, wijzend op zijn grote poten.
Binnen een week hadden we weer een nieuwe. In ruil voor het uitmoorden van een nest jonge honden bij een weduwe mocht ik er een levend meenemen. Mijn nieuwe aanwinst zat kwispelend op de achterbank van onze auto naast een plastic zak met de resten van zijn vijf broertjes en zusjes. Ik zou ook zorgen voor de teraardebestelling. Kees zat er niet mee. Een vrolijk hondje.
Dezelfde morgen nog hebben we Kiem naar een kennel voor zwerfhonden in Granada gebracht. Kiem zat vastgebonden achter in de auto en Maite lag in een reiswieg op de achterbank. Naast de reiswieg zat ik. Fabian op mijn schoot. Ik verloor hond noch kind een tel uit het oog.
Een paar dagen na de geboorte van Maite, onze tweede, droomde ik dat Kiem de baby uit de wieg trok en haar op at. Ik lag nog bij te komen van de schrik toen Isabel ineens rechtop schoot en ‘Kiem!’ de donkere nacht in schreeuwde. Ze bleek dezelfde droom gehad te hebben. Ik geloof niet in de voorspellende kracht van dromen, maar je moet een harde zijn om deze coïncidentie langs je af te laten glijden.
Ik heb hem op aanraden van de buren verschrikkelijk op zijn sodemieter gegeven. Daarna hebben we hem nog twee weken aan een touw gehad. Toen we hem na het einde van deze pedagogische actie loslieten, was hij met een sprong weer bij het konijnenhok en met een hap had hij het deurtje weer los. Het nieuwe konijn gaf een luide gil. Kiem was duidelijk een recidivist.
