De volgende dag ben ik naar de dierenarts gegaan en heb hem het probleem voorgelegd. Hij wist er wat op. Hij had nog wel een injectie liggen. ‘Waar heb je die hond?’
‘In de auto.’
‘Zullen we het meteen doen?’
‘OK.’
We gingen naar de auto en terwijl ik Kees’ kop vasthield zette hij de spuit.
‘Houd ’m maar even vast. Het is zo gebeurd.’
Ik hield Kees vast en aaide hem een beetje met een brok in mijn keel. Kees zakte in elkaar en liet een flinke scheet, zijn darminhoud vloeide vrijelijk over de bekleding van de auto.
‘Hadden we toch beter buiten de auto kunnen doen’, meende de veearts.