Met zijn ene hand propte hij de darmen terug in de door hem gemaakte snee terwijl hij met zijn andere hand rijkelijk strooide met een zilverkleurig poeder. Ik wilde mezelf niet laten kennen en met de moed der wanhoop wist ik het beestje eronder te houden. Adolfo propte en naaide, het varkentje schreeuwde en gilde van de pijn en trappelde uit alle macht. Ik zag mijn zweetdruppels vallen in de wond tussen zijn poten. Adolfo hanteerde de poederbus en bracht de operatie tot een goed einde. Het gekrijs van het beestje ging langzaam over in gereutel en ik vreesde voor zijn leven. Adolfo was klaar, vertelde wat ik moest betalen en zei dat ik de volgende keer toch maar met meer mensen moest komen.
