Het verleden

We wonen al zo'n twintig jaar in dit dal. Van de eerste buitenlanders in een Spaanse gemeenschap zijn we de laatsten geworden die elk jaar nog twee varkentjes slachten met de hulp van alle buren. Bij zo'n slacht vroeg ik eens aan een buurman. "Hoe komt het toch dat ons huis met zó'n uitzicht, aan die kant slechts twee raampjes van zo’n twintig bij twintig centimeter heeft en met zijn buik tegen de berg gebouwd is?" Hij wees op de berg aan de andere kant van de rivier. "Van daaruit schoten ze in de oorlog en je was je leven niet zeker. En omdat wij heel wantrouwend van aard zijn, hebben we het zo maar gelaten."

Wij hebben die muur toch maar open gemaakt.

Dierenverhalen uit Andalusië